اللهم فك كل اسير، اللهم اصلح كل فاسد من امور المسلمين

چگونه مي توانم سفره افطار آسودگي ام را بگسترم در حالي كه زن و فرزندت در پس ديوار بلند دلتنگي هايشان بر كف تف زده معبر زندانت به افطار مي نشينند.
چگونه مي توانم به ضيافت افطار روم در حالي كه تو مدتهاست در ضيافت اسارتي.
چگونه مي توانم به استقبال اذان گوش نواز موذن زاده روم در حالي كه تو بي خبر از هويت دقايقي.
چگونه مي توانم روزه بگشايم در حالي كه تو با شكنجه و توهين افطار مي نمايي.
چگونه مي توانم كام به شهد طعام شيرين نمايم در حالي كه خانواده ات مدتهاست در تلخكامي دوريت روزگار مي گذرانند.
چگونه مي توانم گوش به كلام روشنگر حق بسپارم در حالي كه در گوشت مي خوانند كه بگويي تلاشگر برپايي فتنه اي.
چگونه مي توانم آسوده به نماز بايستم در حالي كه تن دردمندت را ياراي ايستادن نيست.
چگونه مي توانم سيراب خنكاي آب شوم در حالي كه تو به فراموشي سپرده اي طعم خوشگوار آب را.
چگونه مي توانم دعاي ماه رحمت و بركت را زمزمه كنم در حالي كه مادرت زمزمه گر دعاي فرج يافتنت است.
چگونه مي توانم چشم بر نمايش تزوير بسايم در حالي كه چشمان همسرت بي تاب ديدارت است.
چگونه مي توانم در رخوت ساعات پس از افطار فرو روم در حالي كه تنت دردمند بالين سنگي اسارتگاهت است.
چگونه مي توانم در آرامش سر بر بالين نهم در حالي كه تو بي نام و نشان و مظلومانه همين نزديكي ها به خاك قساوت سپرده مي شوي.
چگونه مي توانم سحرگاه بي ياد تو بر سكرات خواب فائق آيم در حالي كه تو گرفتار خواب زدگان زمانه اي.
چگونه مي توانم به ننگ اين زندگي تن دهم در حالي كه تو در انديشه رهايي از قيد حياتي.
چگونه مي توانم شبهاي قدر و نزول قرآن را احياء دارم در حالي كه روح آزاده ات از حق حيات و احياء محروم گشته است.