یا غیاث المستغیثین

تمام عمر، دل را از حجم کینه انباشته می نماییم،
قلب را از عداوت دوست و دشمن، مملو می سازیم،
فکر را به طراحی نقشه ای بدیع برای نواختن ضربه ای مهلک، فرا می خوانیم،
لحظات بس ناب زندگی را با کدورتی بی پایان، به تلخکامی اندوه می سپریم،
در حسرت یک ریشخند، سالها به انتظار می نشینیم،
سالها در پی یافتن فرصتی برای انتقام، در کمین می نشینیم،
جوانی ثانیه ها را به پیری عمر، بدل می سازیم،
تا آتش برافروخته در قلب و زهر رسوخ کرده در روح بیمارمان را به خنکای تلافی، آرام کنیم و به شهد انتقام گوارا سازیم،

حال با این دل پرکینه و قلب پرخواهش و روح متلاشی،
شبی را تا سحرگاه به مناجات می نشینیم، تا آن دست مهربان را روی شانه های خستگی هایمان حس کنیم،
تا غمزه نگاهش، زخم های کهنه روح مان را التیام بخشد،
تا استغاثه هایمان را بشنود و رحیمانه پاسخ مان گوید،
تا از لغزش هایمان، به حرمت اسماء مبارکش بگذرد،
تا فریاد العفومان بعرشش برسد و آن صاحب جلال و بزرگواری، رحم نماید بر این وجود پرکینه، متکبر و انتقام جو.

عمری را بی انصاف و گذشت پیموده ایم، چگونه انتظار داریم آن شنونده اصوات و آن دانای اسرار، آن پرده پوش بی عیب آن توانای مطلق آن تقریر کننده مقدرات؛ آن منزه بی شریک پناهمان دهد و از آتش قهرش رهایمان نماید و اجابت فرماید خواهش مان را.