يا علي

اين ترانه استاد عبدالجبار كاكائي را بسياردوست دارم، نمي دانم ايشان راضي خواهند بود به انتشار آن يا نه؟ رضايت شان برايم بسيار اهميت دارد. به خود نهيب مي زنم كه بي رخصت شان، حك نكنم آن را بر قاب پنجره ام، اما شيطنتي شيرين و دوست داشتني وادارم مي كند به انتشار آن. وسوسه اي ناشي از جذابيت موضوع و مهم تر از آن نام كسي كه سروده به نامش مزين است. مي دانم كه استاد بزرگوارانه خواهند پذيرفت انعكاس سروده شان را با ذكر نامشان.

یا علی

از پدرم اسمشُ ياد گرفتم
وقتي چشام به روي دنيا وا شد
هنوز تو قنداقه بودم ياعلي
گفت و منُ بغل گرفت و پاشد

تو عالم بچگي و سادگي
وقتي غمي دنيامُ تاريك مي كرد
پدر ميگفت يا علي و پا مي شد
منُ به آسمونا نزديك مي كرد

زمزمه ي ياعلي و ياعلي
از رگِ مادرم تو خونم مي ريخت
شباي تشنه وقتي شيرم مي داد
طعم علي روي زبونم مي ريخت

علي كليد خانه ي خدا بود
قفل دل شكسته رُ وا مي كرد
علي مثِ فرشته هاي معصوم
با گريه دنيا رُ تماشا مي كرد

ماه شباي مشق بچگي هام
عكس علي بود كه تو چشمه مي ريخت
وقتي علي رُ مي نوشتم رو خط
نام علي برام كرشمه مي ريخت

بچگيام عمريه رفته از ياد
با اونكه از غصه دارم تا مي شم
دخترمُ وقتي بغل مي كنم
بازم مي گم يا علي و پا مي شم