عدم حضوري سبز رنگ

شنبه پانزدهم رمضان، عده اي از شعراي كشورمان ميهمان ضيافت افطار معروفي بودند. پس از اقامه نماز و افطار هريك سروده اي را با ذوقي كودكانه در محضر ميزبان خواندند. در بين جمعيت بدنبال چهره هاي شهير و آشنا در اين حوزه مي گردم. خوشحال مي شوم كه آشنايان هميشه جاويد اين ديار را در بين جمعيت نمي بينم.

استاد عبدالجبار كاكايي شاعر و ترانه سراي معروف، در روزهاي پرالتهاب پس از انتخابات مطلبي را خطاب به فرزندشان كه در برابر ديدگان متحير پدر، بي گناه سيلي مي خورد، نگاشته اند كه بسرعت در همه جا انتشار يافت. مدتها بود دنبال بهانه اي مي گشتم تا اين متن زيبا را در اينجا انعكاس دهم. عدم حضور استاد در جمع مدعوين شنبه شب معروف باعث گرديد فرصت را غنيمت شمرده و با رخصت از ايشان، اين نوشتار بي نظير را در اين پست بگنجانم.

براي پسرم كه امروز بي گناه سيلي خورد

این همه سال شعر خواندم و ترانه نوشتم برای جنگی که بود برای تن های تکیده در لباسهای خاکستری برای آرامش مادرانم در آوار بمب برای هیجان پدرانم در آشوب مرگ . این همه سال شعر خواندم و ترانه نوشتم برای آفتابی که بی نیاز از دلیل بود .

از جنگ که برگشتم پیراهن خاکستریم را آویختم به دیوار خاطرات و به زندگی با مردمی سلام گفتم که عطر شناسنامه هایشان در مشام جانم بود و اسمم در میان اسمهایشان بالید و کم کم بزرگ شد .با گریه هایشان گریستم و با خنده هایشان خندیدم .

و امروز کنار من بودی و بی گناه سیلی خوردی از کسی که لباس خاکستری مرا پوشیده بود مقابل چشم حیرت زده ی من سیلی خوردی در بی پناهی و ناچاری وخدایی که تنها دوستت بود دید که بی گناه سیلی خوردی از حشره ای که در لباس من خزیده بود همان لباسی که من به دیوار خاطراتم آویخته بودم.

و آن لحظه اندیشیدم کاش پس از جنگ سوزانده بودمش تا تنپوش بلایی چنین نمی شد.

پسرم

به تن های تکیده ای که در لباس من سالهای پیش جنگیدند شک نکن . به قهرمانان قصه های من شک نکن . به رودخانه های خون آلود اروند و کارون شک نکن به تن های مجروح تنگه ی چزابه شک نکن به بدنهای خاک آلود دشتهای مهران شک نکن فقط به حشره ای شک کن که در لباس من خزیده بود .